Mugga

Leiszmanioza trzewna - Choroba Kala-azar.Ryzyko zarażenia leiszmaniozą trzewną (chorobą Kala-azar) występuje na obszarach endemicznych, tzn. takich w których choroba występuje stale z okresowymi zwyżkami liczby chorych w postaci epidemii. Obszary objęte leiszmaniozą to przede wszystkim: Indie, Chiny, Afryka, kraje basenu Morza Śródziemnego oraz kraje południowej i środkowej Ameryki.

Chorobę wywołują trzy gatunki wiciowców:

• Leishmania donovani,
• Leishmania infantum,
• Leishmania chagasi.

Klienci indywidualni  mogą zakupić preparty z serii Mugga za pośrednictwem serwisu Allegro

Kliknij aby zakupić

Pasożyt jest przenoszony przez ukłucie moskita z rodzaju Phlebotomus. Znaczny rezerwuar zarażenia stanowią zwierzęta dziikie i domowe (np. psy).
Pasożyt wnika do krwiobiegu i lokalizuje się wewnątrz makrofagów, komórek układu siateczkowo- śródbłonkowego wątroby, śledziony i szpiku kostnego. Powoduje powiększenie narządów, w których jest obecny oraz uszkodzenie szpiku kostnego oraz węzłów chłonnych. Objawy rozwijają się stopniowo w postaci gorączki, pocenia się, osłabienia, w późniejszym okresie następuje chudnięcie, wyniszczenie, przebarwienia skóry, obrzęki tkanek miękkich, wodobrzusze, krwawienie z nosa i dziąseł. Śmiertelność w przypadkach nie leczonych sięga 90%, jej przyczyną jest zazwyczaj wtórne zakażenie bakteryjne płuc lub przewodu pokarmowego.W leczeniu choroby obok farmakoterapii zaleca się leżenie w łóżku, dobrą higienę jamy ustnej i zdrową dietę.

Profilaktyka

Nie istnieje, niestety, możliwość zaszczepienia się przeciwko tej chorobie. Wszystkim podróżującym doradza się unikanie moskitów (szczególnie po zmroku), używanie moskitier i stosowanie repelentów.

Leczenie

Wczesne zdiagnozowanie leiszmaniozy i zastosowanie farmakoterapii pozwala skutecznie pomagać osobom chorym.
W postaci trzewnej najlepsze efekty przynosi stosowanie leków antymonowych.

Jednak nie wszystkie formy leiszmaniozy reagują dobrze na te środki. Niekiedy w wyniku leczenia mogą pojawić się powikłania w postaci rozległych zmian na skórze.

W przypadku leiszmaniozy skórnej skuteczne są leki antymonowe oraz ketokonazol, stosowany również jako środek przeciwgrzybiczy.