Tularemia to choroba zakaźna odzwierzęca, przenoszona najczęściej przez gryzonie,ale występuje także u ludzi .Czynnik wyzwalający tę chorobę wnika do organizmu człowieka zazwyczaj przez ranę powstałą przy ukąszeniu, ewentualnie ugryzieniu przez chore zwierzę, sporadycznie przez spojówki. Choroba ta występuje głównie w Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Meksyku i Chinach. W Polsce występuje raczej endemicznie, w północnych częściach kraju, głównie w województwach: zachodniopomorskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim, podlaskim, a także wielkopolskim i kujawsko-pomorskim.Ponieważ zakażenie szerzy się głównie przez gryzonie (przede wszystkim zające, piżmowce, króliki, szczury, myszy, rzadziej przez psy, koty czy ptaki), choroba ta występuje głównie w okolicach zalesionych, stepach itp. Zwierzęta zakażają się głównie przez ich pasożyty (kleszcze, pchły, wszy) oraz zakażoną wodę. Człowiek zakaża się przy pogryzieniu przez wspomniane gryzonie, a także za pośrednictwem stawonogów, np. kleszczy, niektórych gatunków much, pcheł, komarów itp. które są ich pasożytami bądź odgrywają rolę przenośników. Możliwe jest również zakażenie drogą pokarmową, wziewną, przez skórę czy spojówki, oraz drogą kontaktową, np. przez wtarcie zarazków tularemii do worka spojówkowego (choroba zawodowa myśliwych). Czynnikiem zakaźnym jest pałeczka Francisella tularensis, która ulega namnażaniu w miejscu zakażenia i w najbliższych węzłach chłonnych. Rozsiew bakterii do różnych narządów następuje przez krew i chłonkę.

Klienci indywidualni  mogą zakupić preparty z serii Mugga za pośrednictwem serwisu Allegro

Kliknij aby zakupić

Okres wylęgania tularemii wynosi 1–16 dni.W miejscu zakażenia powstaje grudka przekształcająca się w krostę, a następnie kraterowate owrzodzenie. Zmianom miejscowym towarzyszą nasilone objawy ogólne, jak wysoka gorączka, dreszcze, bóle głowy i mięśni, wymioty. Czasami na skórze pojawia się wysypka plamista lub grudkowa, a także może wystąpić zapalenie spojówek.Może dojść do powiększenia wątroby i śledziony. Zależnie od miejsca wniknięcia zarazka wyodrębnia się kilka postaci klinicznych tularemii. Jeżeli zakażenie dotyczyło skóry lub błon śluzowych, w miejscu wniknięcia zarazków tularemii tworzy się w kolejnym etapie wspomniane kraterowate owrzodzenie, a okoliczne węzły chłonne powiększają się i ulegają zmianom zapalnym, aż do „zropienia” włącznie.Postać węzłowa jest najczęstszą postacią tularemii. Jej szczególną odmianą, przebiegającą dodatkowo z zajęciem narządu wzroku jest postać oczno-węzłowa.Inną odmianą tularemii jest postać trzewna (durowata), z bólami brzucha, biegunką, nudnościami, a nawet wymiotami i wysoką gorączką z ogólną toksemią, a także postać anginowa oraz najciężej przebiegająca postać płucna z objawami śródmiąższowego zapalenia płuc.

Tularemia to choroba zakaźna odzwierzęca, przenoszona najczęściej przez gryzonie,ale występuje także u ludzi .

Czynnik wyzwalający tę chorobę wnika do organizmu człowieka zazwyczaj przez ranę powstałą przy ukąszeniu, ewentualnie ugryzieniu przez chore zwierzę, sporadycznie przez spojówki. Choroba ta występuje głównie w Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Meksyku i Chinach. W Polsce występuje raczej endemicznie, w północnych częściach kraju, głównie w województwach: zachodniopomorskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim, podlaskim, a także wielkopolskim i kujawsko-pomorskim.Ponieważ zakażenie szerzy się głównie przez gryzonie (przede wszystkim zające, piżmowce, króliki, szczury, myszy, rzadziej przez psy, koty czy ptaki), choroba ta występuje głównie w okolicach zalesionych, stepach itp. Zwierzęta zakażają się głównie przez ich pasożyty (kleszcze, pchły, wszy) oraz zakażoną wodę. Człowiek zakaża się przy pogryzieniu przez wspomniane gryzonie, a także za pośrednictwem stawonogów, np. kleszczy, niektórych gatunków much, pcheł, komarów itp. które są ich pasożytami bądź odgrywają rolę przenośników. Możliwe jest również zakażenie drogą pokarmową, wziewną, przez skórę czy spojówki, oraz drogą kontaktową, np. przez wtarcie zarazków tularemii do worka spojówkowego (choroba zawodowa myśliwych). Czynnikiem zakaźnym jest pałeczka Francisella tularensis, która ulega namnażaniu w miejscu zakażenia i w najbliższych węzłach chłonnych. Rozsiew bakterii do różnych narządów następuje przez krew i chłonkę.

Okres wylęgania tularemii wynosi 1–16 dni.W miejscu zakażenia powstaje grudka przekształcająca się w krostę, a następnie kraterowate owrzodzenie. Zmianom miejscowym towarzyszą nasilone objawy ogólne, jak wysoka gorączka, dreszcze, bóle głowy i mięśni, wymioty. Czasami na skórze pojawia się wysypka plamista lub grudkowa, a także może wystąpić zapalenie spojówek.Może dojść do powiększenia wątroby i śledziony. Zależnie od miejsca wniknięcia zarazka wyodrębnia się kilka postaci klinicznych tularemii. Jeżeli zakażenie dotyczyło skóry lub błon śluzowych, w miejscu wniknięcia zarazków tularemii tworzy się w kolejnym etapie wspomniane kraterowate owrzodzenie, a okoliczne węzły chłonne powiększają się i ulegają zmianom zapalnym, aż do „zropienia” włącznie.

Postać węzłowa jest najczęstszą postacią tularemii. Jej szczególną odmianą, przebiegającą dodatkowo z zajęciem narządu wzroku jest postać oczno-węzłowa.

Inną odmianą tularemii jest postać trzewna (durowata), z bólami brzucha, biegunką, nudnościami, a nawet wymiotami i wysoką gorączką z ogólną toksemią, a także postać anginowa oraz najciężej przebiegająca postać płucna z objawami śródmiąższowego zapalenia płuc.