MUGGA ® - OFICJALNY SKLEP

Skuteczne i sprawdzone środki na komary tropikalne.
Rekomendowane przez WHO dla wyjeżdżających w regiony malaryczne.

Tularemia

 

Tularemia jest chorobą zakaźną wywołaną m.in. przez ugryzienie kleszcza, która może przypominać dur brzuszny. Diagnoza ma przede wszystkim charakter epidemiologiczny, kliniczny i jest wspierana testami serologicznymi. Leczenie odbywa się za pomocą streptomycyny, chloramfenikolu lub doksycykliny. Istnieje 7 zespołów związanych z tularemią, a objawy kliniczne różnią się w zależności od rodzaju choroby.
 

Czym jest tularemia?

 

 

Czynnikiem etiologicznym w przypadku tularemii jest pałeczka F. tularensis. To mały pleomorficzny, tlenowy bakcyl, który dostaje się do organizmu przez:

  • spożycie zanieczyszczonej żywności lub wody,

  • ugryzienie zainfekowanego stawonoga (kleszcze, bąki jeleniowate, pchły),

  • inhalację,

  • bezpośredni kontakt z zainfekowanymi tkankami lub materiałem.

Tularemia nie przenosi się w bezpośredni sposób z człowieka na człowieka. Pałeczka może przeniknąć pozornie nieuszkodzoną skórę i wejść przez mikroskopy.

 

Istnieją 2 rodzaje F. tularensis:

  • Typ A - jest bardziej szkodliwym serotypem dla ludzi. Zwykle występuje u królików i gryzoni w USA i Kanadzie.

  • Typ B - powoduje łagodne zakażenie wrzodziejące i występuje u zwierząt wodnych i w Europie i Azji.

 

Myśliwi, rzeźnicy, farmerzy i handlarze futrami są najczęściej zarażeni na tularemię. W miesiącach zimowych większość przypadków wynika z kontaktu z zakażonymi dzikimi królikami. W miesiącach letnich infekcja następuje najczęściej przez ukąszenia zakażonych kleszczy lub innych stawonogów. Rzadziej powodem zakażenia jest spożywanie zanieczyszczonego mięsa lub wody.

 

Objawy i powikłania tularemii

 

 

Początek tularemii jest nagły, występuje od 1 do 10 (zwykle 2 do 4) dni po ekspozycji na czynnik zakażający i w początkowym stadium objawia się:

  • bólem głowy,

  • nudnościami,

  • wymiotami,

  • gorączką od 39,5 ° do 40 °,

  • osłabieniem organizmu,

  • nawracającymi dreszczami,

  • obfitymi potami,

  • skurczami mięśni.
     

Po wstępnych objawach po 24 do 48 godzin pojawia się stan zapalny i owrzodzenia na skórze ze skąpym, bezbarwnym wyciekiem. Wrzody są zazwyczaj pojedyncze na kończynach, ale mogą się również pojawić w jamie ustnej lub w okolicach oczu. Stan podobny do duru brzusznego często rozwija się przed piątym dniem, a pacjent może zapaść także na nietypowe zapalenie płuc, któremu czasami towarzyszy majaczenie.

 

Płucna tularemia może wystąpić po inhalacji, a w 10 do 15% rozwija się z przypadków tularemii wrzodziejącej i z około 50% przypadków tularemii tyfusowej. Chociaż często występują oznaki konsolidacji, ograniczone odgłosy oddechów i sporadyczne rzężenia mogą być jedynymi objawami fizycznymi w tularemicznym zapaleniu płuc. Niespecyficzna wysypka przypominająca różyczkę może pojawić się na dowolnym etapie choroby. Dodatkowo występuje także powiększenie śledziony. W nieleczonych przypadkach tularemii wysoka gorączka utrzymuje się nawet od 3 do 4 tygodni, a następnie stopniowo ustępuje. Śródmiąższowe zapalenie płuc, ropień płuc i zapalenie opon mózgowych to rzadkie powikłania pojawiające się po tularemii.

 

Śmiertelność w nieleczonych przypadkach tularemii wynosi 6%. Wskaźniki umieralności są jednak o wiele wyższe przy infekcji typu A – przekraczają aż 30%. Śmierć zwykle wynika z przytłaczającej infekcji, zapalenia płuc, opon mózgowych lub otrzewnej. W przypadku niewłaściwego i niewystarczającego leczenia mogą wystąpić nawroty. Jedno zarażenie się tularemią daje odporność na dany typ choroby.

 

Diagnoza tularemii

 

Rozpoznanie tularemii odbywa się na podstawie historii kontaktu z królikami lub dzikimi gryzoniami, a także sprawdza się skórę pacjenta w poszukiwaniu ugryzień kleszczy lub komarów. Następnie od pacjenta pobierane są próbki z węzłów chłonnych, krwi, wymazy z przewodu pokarmowego, zeskrobiny z owrzodzeń. Lekarz może również skierować chorego na prześwietlenie płuc w celu potwierdzenia stanu zapalnego układu oddechowego.

 

Próbki przesyła się do laboratorium, gdzie wykonywanych jest szereg testów. Surowica pacjentów z tularemią może reagować krzyżowo z antygenami F. tularensis, ale zwykle w znacznie niższych stężeniach. Ponieważ ten organizm jest wysoce zakaźny, próbki i podłoża hodowlane od pacjentów podejrzewanych o tularemię należy traktować z najwyższą ostrożnością i, jeśli to możliwe, przetwarzać w laboratorium o wysokim poziomie bezpieczeństwa biologicznego z oceną poziomu 3.
 

Leczenie tularemii

 

Preferowanymi lekami w przypadku tularemii są:

  • Streptomycyna 1 g/kg co 12 h dla dorosłych i 15 mg/kg co 12 h dla dzieci przez 7 do 10 dni w przypadku umiarkowanej i ciężkiej choroby,

  • Chloramfenikol od 12,5 do 25 mg/kg dożylnie co 6 godzin w połączeniu z doksycykliną 100 mg dwa razy na dobę przez 14 do 21 dni, jeśli występują oznaki zapalenia opon mózgowych.

Dodatkowo korzysta się z:

  • gentamycyny,

  • chloramfenikolu,

  • cyprofloksacyny.

 

Mokre opatrunki solne są korzystne dla pierwotnych zmian skórnych i mogą zmniejszać zapalenie naczyń chłonnych. Drenaż chirurgiczny dużych ropni rzadko jest konieczny, chyba że terapia jest opóźniona. W tularemii ocznej stosowanie ciepłych kompresów solnych i używanie ciemnych okularów dają pewną ulgę.

 

Sposoby na kleszcze - jak się chronić przed kleszczami?

 

 

Szczepienia ochronne stosuje się tylko wśród personelu wysokiego ryzyka. Szczepionka wciąż pozostaje w fazie badań ze względu na duże zróżnicowanie kliniczne choroby i nie daje całkowitej ochrony w niektórych postaciach tularemii.

Najlepszą metodą prewencji przed chorobami odkleszczowymi jest unikanie kontaktu z kleszczami i stosowanie sprayów na insekty np. Mugga Deet, a w przypadku ukąszenia szybkie i prawidłowe usunięcie go ze skóry. .

Główne zalecenia profilaktyczne sprowadzają się do noszenia odpowiedniego ubioru podczas ekspozycji na kleszcze: zakładanie koszul z długimi rękawami, długich spodni i zakrytych butów, stosowanie nakrycia głowy; unikanie wypraw w rejony gdzie jest dużo kleszczy, stosowanie środków odstraszających kleszcze (odpowiednich repelentów), sprawdzanie ciała po pobyciu w lesie, zwłaszcza w zgięciach stawowych, głowie, rękach, nogach, pachwinach.


 

Tularemia

Udostępnij na: