MUGGA ® - OFICJALNY SKLEP

Skuteczne i sprawdzone środki na kleszcze i komary
Rekomendowane przez WHO dla wyjeżdżających w regiony występowania malarii
oraz w profilaktyce przeciw kleszczom.


Indonezja szczepienia oraz praktyczne informacje zdrowotne przed wyjazdem i podczas pobytu.


W Indonezji występuje kilka groźnych chorób tropikalnych przenoszonych przez komary, moskity oraz muchy, na które do dnia dzisiejszego nie wynaleziono skutecznej szczepionki.Chrobry te stanowią poważne zagrożenia dla zdrowia,a w niektórych przypadkach mogą doprowadzić nawet do śmierci. Najgroźniejsze z nich to: 
  • Malaria
  • Denga
  • Chikungunya
  • Japońskie zapalenie mózgu
  • Filariozy
Ryzyko wystąpienia malarii w Indonezji jest wysokie niezależnie od pory roku szczególnie w rejonach wiejskich i zalesionych położonych poniżej 2000 m n.p.m.Największe na Sumatrze,Lombok, Sulawesi, Kalimantan (Borneo) i Nusa Tenggara Barat. Ryzyko zarażenia we wschodniej Indonezji (prowincje Irian Jaya Barat, Nusa Tenggara Timur, Maluku i Maluku Utara).


Indonezja szczepienia
 

NALEŻY WIEDZIEĆ, ŻE MALARIA JEST ZAKAŹNĄ CHOROBĄ ŚMIERTELNĄ I W OBECNYM CZASIE BRAK JEST SZCZEPIONKI NA TĘ CHOROBĘ.
 
  • Malarię roznoszą komary z rodzaju Anopheles, których należy bezwzględnie unikać stosując repelenty marki Mugga DEET korzystać z moskitier oraz chemioprofilaktyki.
  • Malaria występuje niezależnie od pory roku, a największe możliwe natężenie ukąszeń przez komary jest w porze deszczowej i podeszczowej.
  • Malaria jest obecnie jedną z trzech najgroźniejszych, oprócz AIDS i gruźlicy, chorób zakaźnych w świecie. Liczbę nowych zachorowań szacuje się na 300-500 milionów rocznie, a liczbę zgonów na 1,5-2,7 milionów każdego roku.
  • Denga to potencjalnie śmiertelna choroba wirusowa, przyjmująca postać gorączki krwotocznej występująca u ludzi. Patogenem odpowiedzialnym za wywołanie choroby są wirusy dengi z rodziny Flaviviridae, przenoszone przez komary z rodzaju Aedes.Należy bezwzględnie ich unikać stosując repelenty marki Mugga DEET oraz korzystać z moskitier. Do głównych objawów poza wysoką gorączką należą silne bóle i sztywność stawów. Występuje endemicznie w strefie subtropikalnej i tropikalnej. Ze względu na brak szczepionki i skutecznych leków antywirusowych możliwe jest tylko leczenie objawowe.


Indonezja malaria
Mapa występowania malarii w Indonezji ( źródło www.fitfortravel.nhs.uk )

 

Szczepienia do Indonezji


Obowiązkowe szczepienia:
 
    przy podróży z Polski – nie obowiązują
    szczepienie przeciwko żółtej gorączce wymagane jest od osób przybywających bezpośrednio z rejonu występowania tej choroby
 
Szczepienia zalecane – przeciwko następującym chorobom:
 
    wirusowe zapalenie wątroby typu A
    wirusowe zapalenie wątroby typu B
    tężec + błonica
    dur brzuszny
    japońskie zapalenie mózgu
    choroba Heinego-Medina
    inne według zaleceń lekarza w bardzo rzadkich sytuacjach

 


CO ZABRAĆ DO INDONEZJI

Poniżej przedstawiamy podstawowy ekwipunek, jaki powinien zabrać każdy turysta do Indonezji:

Repelenty  na komary, moskity i inne insekty ( bez repelentów i leków malarycznych nawet nie myślmy o wyjeździe – należy wiedzieć, że do dzisiaj nie wynaleziono szczepionki na malarię ). Indonezja jest krajem gdzie występuje malaria przenoszona przez komary.

Moskitiera  przeciw komarom. W większości hotelów w standardzie są już moskitiery na łóżko, zdarzają się zazwyczaj zakurzone, brudne lub dziurawe. Zdarza się, że hotel nie ma takich moskitier lub będziemy spali pod namiotem. Moskitiera chroni życie, bo nie dopuszcza do śpiącego człowieka komarzyc szukających krwi.

Apteczka podróżna  zawierająca leki przeciwbólowe, plastry, środki odkażające oraz leki łagodzące problemy żołądkowe szczególnie przeciw biegunce.Na safari, w parku, na plaży, itp. miejscach podczas skaleczenia będziemy często skazani tylko na siebie i podręczny ekwipunek medyczny.

Żel antybakteryjny do rąk  oraz nawilżone chusteczki. Żel stosujemy przed posiłkiem wcierając w ręce, a w szczególności zawsze tam, gdzie nie mamy dostępu do bieżącej wody np. na safari, parku lub w toalecie. W toaletach przy drodze nie ma zazwyczaj papieru i mydła. Żel i chusteczki chronią nas przed bakteriami szczególnie przed tzw. chorobą brudnych rąk,która ma wiele nazw. Raz określana jest amebozą innym razem czerwonką. Zarazić się nią można wszędzie, jednak największe ryzyko zachorowania istnieje właśnie w krajach tropikalnych.Czerwonką zarazić się możemy pijąc wodę lub spożywając jedzenie, które zakażone jest cystami pasożyta (Entamoeba histolytica),gdy dostaną się one do organizmu mogą zaatakować m.in. płuca, wątrobę lub mózg. Najczęściej jednak atakują jelita powodując tzw. zespół jelitowy. Ta postać czerwonki jeśli nie jest odpowiednio leczona może doprowadzić nawet do zgonu.

Emulsje do opalania z filtrem UVA/UVB min. SPF50 oraz pomadki do ustW strefie równikowej i podrównikowej jest bardzo ostre słońce i suche powietrze, które szybko może doprowadzić do poparzeń skóry, przegrzania ,a nawet udarów. Pamiętaj o smarowaniu balsamem uszu,a pomadkami ochronnymi ust, które najczęściej i najszybciej ulegają przesuszeniu i poparzeniu.

Okulary przeciwsłoneczne, a osoby z wadą wzroku-druga para okularów.

Książeczkę szczepień międzynarodowych - (między innymi zalecane szczepienie przeciw żółtej febrze)

Woreczki foliowe strunowe lub typu ZIPPktóre w czasie safari skutecznie chroniące rzeczy podręczne przed pyłem

Przewodnik o danym kraju w naszym języku – dobrze wiedzieć gdzie jesteśmy i jakie są zwyczaje danego kraju.

Ważny paszport  (minimum 6 miesięcy od daty wyjazdu z terytorium kraju zagranicznego).

Kserokopię dowodu osobistego i paszportu

Numery telefonów  do lekarzy chorób tropikalnych w Polsce ( są w zakładce Lekarze chorób tropikalnych) oraz do ambasad i konsulatów.Poziom medycyny w krajach tropikalnych jest zazwyczaj niski dlatego w razie problemów lepiej kontaktować się z lekarzem w Polsce lub najbliższym konsulatem.

Kameraaparat fotograficzny, lornetka, latarka, zapasowe baterie do aparatu oraz karta pamięci.

Karty kredytowe  (najczęściej akceptowane są Visa, MasterCard, American Express).

Zaświadczenie medyczne  (w języku angielskim), jeśli chorujecie Państwo na jakiś poważne schorzenia

Należy rozważyć zakup dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego  (ubezpieczenie kosztów transportu, leczenia, następstw nieszczęśliwych wypadków)

Małe saszetki, torebki  z suwakiem na dokumenty i pieniądze oraz jakiś plecak szczególnie przyda się na Safari. Dokumenty należy trzymać albo hotelowym sejfie albo zawsze blisko siebie – najwięcej złodziei jest na bazarach.

Odzież  powinna być lekka, przewiewna i w jasnych kolorach. Powinniśmy zabrać długie spodnie,szorty,polar,sweter albo lekka kurtka,kostium kąpielowy, koszula z krótkim rękawem, koszula z długim rękawem, buty zakryte trekingowe lub adidasy,sandały,kapelusz albo czapka ( chronią nas przed groźnym słońcem ), płaszcz przeciwdeszczowy (wszystko z tkanin przewiewnych)

PROFILAKTYKA PODCZAS POBYTU W INDONEZJI

 
Chronić się przed ukąszeniem owadów: Stosować repelenty, korzystać z moskitier, unikać przebywania na otwartym terenie od zmierzchu do świtu. W pomieszczeniach z klimatyzacją lub gdzie nie ma moskitier używać w miarę możliwości siatki na okna. Zawsze kontrolować przed snem pomieszczenie czy nie ma insektów. Wychodząc w teren właściwie zabezpieczyć się w odzież (długie nogawki i rękawy).

Indonezja Bali Borneo szczepienia malaria

 
 
Chronić się przed nadmiernym słońcem: Należy pamiętać, że słońce w tropikach jest bardzo nisko, bardzo szybko się opalamy i przegrzewamy organizm. Dlatego należy ograniczyć przebywanie na plażach i otwartym słońcu w godzinach pomiędzy 11.00-16.00.Stosować wysokie filtry UVA/UVB, okrycia głowy i nosić okulary przeciwsłoneczne.

Nie brodzić i kąpać się w zbiornikach ze stojącą wodą: Zbiorniki ze stojącą wodą (jeziora,kanały,stawy,kałuże,sadzawki) to ulubiona kryjówka ślimaków przenoszących bilharcjozę (po malarii najczęściej występująca choroba tropikalna na świecie). Obecnie cierpi na nią 200-300 mln ludzi. Larwy przywry przenikają do organizmu człowieka przez skórę, do powierzchownych naczyń krwionośnych. Przekształca się w migrujące stadium rozwojowe – schistosomulę, która dostaje się wraz z krwią do płuc, lewej części serca, dużego krwiobiegu i w końcu do wątroby. Wątroba jest miejscem osiągnięcia dojrzałości płciowej.

Spożywać żywność i wodę wyłącznie z kontrolowanych źródeł: Myć ręce wodą z mydłem przed każdym posiłkiem i stosować żele antybakteryjne z minimalną zawartością alkoholu 60%.W terenie,gdzie nie mamy dostępu do wody zawsze stosujemy żele.Pić tylko i wyłącznie wodę butelkowaną lub przegotowaną.Unikać spożycia napojów i drinków z lodem niewiadomego pochodzenia.Unikać spożycia produktów mlecznych, jeśli nie mamy pewności, że były pasteryzowane oraz żywności pochodzącej od ulicznych sprzedawców.Uważajmy na świeżo wyciskane soki.Unikajmy surowych warzyw (zwłaszcza liściastych), sałatek, owoców morza, mięsa, majonezu i lodów. Owoce myjemy i obieramy własnoręcznie. Jedzmy potrawy gotowane, pieczone lub smażone.

Unikać obrażeń ciała i drobnych skaleczeń:  Unikać kontaktów z lokalnymi zwierzętami,a w przypadku pogryzienia lub zadrapania przez zwierzę, należy jak najszybciej przemyć ranę wodą utlenioną lub wodą z mydłem i skierować się do placówki służby zdrowia.Unikać robienia tatuaży, przekłuwania uszu, pępka, iniekcji niesterylnymi igłami ( zagrożenie zakażeniem HIV, WZW typu B, C). Unikać chodzenia boso po ziemi, gdzie istnieje ryzyko zakażenia (choroby pasożytnicze, np. zespół larwy wędrującej ), picia alkoholu przed planowanym prowadzeniem pojazdu, jazdy przepełnionymi autobusami i mikrobusami.Zawsze zapinać pasy bezpieczeństwa i stosować foteliki samochodowe dla dzieci, korzystać z kasków podczas jazdy rowerami i motocyklami,korzystać z kasków podczas wycieczek w skalne góry.Dbać o higienę ciała.Stosować prezerwatywy, a najlepiej unikać stosunków seksualnych ( zagrożenie zakażeniem HIV, WZW typu B, C, choroby skórne).
 
A CO PO POWROCIE?

 
Nie należy lekceważyć żadnej infekcji, która wystąpi w ciągu kilku miesięcy.W przypadku gorączki, biegunki, wysypki itp. należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza zwracając uwagę lekarzowi na swój zagraniczny pobyt. Wczesne rozpoznanie choroby może uratować życie!
 
INNE PRZYDATNE INFORMACJE O TYM KRAJU.


Stolica: Dżakarta
Waluta: rupia indonezyjska (IDR);
Język urzędowy: indonezyjski
Inne języki: angielski, niderlandzki, jawajski, lokalne języki etniczne
 
Indonezja jest państwem wyspiarskim położonym na 17 508 wyspach i jest największym na świecie krajem wyspiarskim. Około 6 tys. z nich jest niezamieszkanych. Należą one do Archipelagu Malajskiego. Wyspy Indonezji rozciągają się na długości ponad 5 tys. km wzdłuż równika i na długości 1750 km z południa na północ. Ich brzegi opływają Ocean Spokojny i Indyjski. Na wyspach znajdują się liczne wulkany. Indonezja jest często nękana przez trzęsienia ziemi i tsunami. Najwyższym szczytem jest Puncak Jaya – wysokość 4884 m. Graniczy z Papuą-Nową Gwineą na Nowej Gwinei, Malezją na Borneo i Timorem Wschodnim na Timorze.
 
Najważniejsze wyspy Indonezji to:Sumatra,Jawa,Borneo,Celebes (Sulawesi)
 
Nowa Gwinea (część zachodnia należy do Indonezji – prowincja Irian Zachodni, natomiast część wschodnia stanowi niepodległe państwo Papua-Nowa Gwinea).Mniejsze indonezyjskie wyspy:Madura,Halmahera,Ambona,Archipelag Riau (Kepulauan Riau – Wyspy Riau)
 
Małe Wyspy Sundajskie,Bali,Sumbawa,Sumba,Surabaya,Flores,Lombok,Timor (zachodnia część należy do Indonezji, natomiast część wschodnia stanowi niepodległe państwo Timor Wschodni),Moluki,Ambon,Bacan,Buru,Saparua,Seram,Krakatau
 
Ze względu na wysoki poziom wzrostu gospodarczego, Indonezja zaliczana jest do grupy azjatyckich tygrysów.Na wyspach indonezyjskich panują warunki wilgotne, tworzące lasy równikowe. Dlatego też możliwości rozwiniętej uprawy są dosyć ograniczone.
 
Indonezja jest krajem raczej rolniczym, odgrywającym ważną rolę w gospodarce światowej jako dostawca kauczuku, kakao (w czwórce największych producentów na świecie), pieprzu, chininy. Jest też producentem ropy (934 kb/d w 2007) i cyny. Gospodarka rolno-plantacyjna daje około 60% dochodu narodowego. Kraj ten zamieszkuje ok. 250 mln ludzi.
 
Wiza i przepisy wjazdowe.
 
Obowiązek uzyskania wiz tu­rys­tycznych, służbowych, pobytowych oraz tranzytowych dotyczy wszystkich obywateli polskich, niezależnie od rodzaju paszportu. Obywatele polscy mogą otrzymywać wizy turystyczne (do 30 dni pobytu na terytorium Republiki Indonezji) przy wjeździe – w ściśle ustalonych punktach przekraczania granic na lotniskach i w portach morskich (tzw. visa upon arrival). Po przylocie do Indonezji wizy można otrzymywać odpłatnie na lotniskach w Dżakarcie, Medanie, Pekanbaru, Padangu, Surabayi, Manado i Denpasar (Bali). Wizy turystyczne (visa upon arrival) wydawane są także w następujących portach morskich: na wyspie Batam – w portach Sekupang, Balu Ampo, Nongsa, Marina Teluk Senimba; na wyspie Bintan – w portach Bandar Bentan Telani Lagoi, Bandar Seri Udana Lobam; na wyspie Sumatra – w portach Belawan, Sibolga, Teluk Bayur; na wyspie Jawa – w porcie Tanjung Priok (Dżakarta); na wyspie Bali – w porcie Padang Bai; w prowincji Irian Zachodni (Papua Zachodnia) – w porcie Jayapura. Istnieje możliwość przedłużenia wizy o kolejne 30 dni na miejscu w Indonezji; szczegółowych informacji w tym zakresie (właściwe organy do przedłużenia wizy) udziela  Ambasada Indonezji w Warszawie. Przy wjeździe do Indonezji paszport musi być ważny minimum 6 miesięcy. Ubiegający się o wizę wielokrotną musi w momencie złożenia aplikacji legitymować się paszportem ważnym mini­mum 18 miesięcy. Na żądanie władz imigracyjnych należy okazać bilet powrotny lub bilet na dalszą podróż (posiadanie biletu może być konieczne już w momencie składania wniosku o wizę w Wydziale Konsularnym Ambasady Indonezji w Warszawie). Przy wjeździe do Indonezji nie ma obowiązku wykazania się określoną kwotą pieniędzy bądź deklarowania jej na granicy. Składając wnioseko indonezyjską wizę, należy mieć przy sobie kartę kredytową lub zaświadczenie z banku potwier­dzające posiadanie konta bankowego. W przeciwnym razie trzeba mieć gwarancję osoby zapraszającej, że zapewni ona środki utrzymania i opiekę. Podatek lotniskowy przy wyjeździe z Indonezji (nie ujęty w cenie biletu) wynosi w Dżakarcie 100 tys. IDR i 150 tys. IDR na Bali. Należy pamiętać, by mieć taką kwotę w miejscowej walucie.
 
Przepisy celne.
 
Nie ma ograniczeń co do wwozu lub wywozu obcych środków płatniczych. Limit wwozu i wywozu dotyczy tylko miejscowej waluty i wynosi 5 mln IDR. Od powszechnie przyjętych standardów odbiega zakaz wwożenia do Indonezji dużych odbiorników telewizyjnych, radioodbiorników, wież hi-fi i magnetofonów. Nie wolno wwozić, wywozić ani posiadać narkotyków – grożą za to surowe kary, łącznie z karą śmierci. Obowiązują ograniczenia wywozu miejscowych dzieł sztuki wytworzonych przed 1945 r. oraz ograniczenia i zakazy wywozu rzadkich gatunków lokalnej fauny i flory. Wątpliwości służb celnych może wzbudzić większa ilość lekarstw, jeśli nie mają one nazw międzynarodowych. Przy wyjeździe z  Indonezji nie ma możliwości otrzymania zwrotu podatku VAT.
 
Ubezpieczenie.
 
Ubezpieczenia komunikacyjne są obo­wiąz­kowe, zdrowotne natomiast nie są obligatoryjne. Jednak we własnym interesie każdy turysta powinien się ubezpieczyć ze względu na wysokie koszty usług medycznych w szpitalach i klinikach. Niektóre polskie agencje ubezpieczeniowe wydają polisę, która w razie choroby obejmuje jedynie pokrywanie ra­chunków za usługi medyczne po powrocie do kraju. Tego rodzaju ubezpieczeń indonezyjskie placówki medyczne nie honorują. Stanowczo zaleca się dokonywanie ubezpieczeń tylko w takich firmach, które mają własnych wiarygodnych agentów na terenie Indonezji i na bieżąco opłacają świadczone usługi medyczne. Przedstawicielstwo (agent) Warty znajduje się w Singapurze. Należy pamiętać, że w Indonezji nie świadczy się żadnych usług lekarskich bez przedpłaty lub pisemnej gwarancji zapłaty ze stro­ny uznanej firmy ubezpieczeniowej, którą reprezentuje wiarygod­ny agent na tutejszym terenie.
 
Opieka medyczna.
 
W Indonezji nie ma obowiązkowych szczepień, co nie oznacza, że nie występują zakaźne choroby tropikalne. Do zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych należą: pasożyty układu trawiennego, dur brzuszny, biegunka, gorączka krwotoczna denga (liczba zachorowań wzrasta szczególnie w okresie pory deszczowej od października do kwietnia), żółtaczka typu A i B. Należy pamiętać, ze woda w kranie nie jest zdatna do konsumpcji. U dzieci nadal poważny problem stanowi polio i odra. W większości prowincji istnieje zagrożenie wścieklizną u psów. Poza dużymi skupiskami ludzkimi występuje zagrożenie malarią. W przypadku podróży poza Jawę i Bali miejscowe władze zalecają szczepienia lub profilaktyczne przyjmowanie lekarstw. Szczególną uwagę należy zwrócić na pojawianie się wśród drobiu i ludzi ognisk ptasiej grypy wywołanych szczepem wirusa grypy H5N1. Przed wyjazdem do Indonezji warto zaszczepić się przeciw zwykłej grypie, co znacznie skraca czas zdiagnozowania ptasiej grypy. Należy unikać kontaktu z drobiem i dzikimi ptakami, a także miejsc, gdzie może być obecny drób zakażony wirusem H5N1 takich jak targowiska, fermy, zakłady przetwórstwa drobiu. Wirus jest wrażliwy na wszytki rodzaje detergentów, jak i temperaturę powyżej 70 st. C. Należy szczególnie dbać o czystość rąk. Zagrożenie wirusem H1N1 nie stanowi dużego zagrożenia w Indonezji.
 
Opieka medyczna, zarówno państwowa, jak i prywatna, jest płatna. Poziom usług, zwłaszcza w szpitalach państwowych, jest średni; znacznie lepszy jest w klinikach prywatnych. Koszt wizyty lekarskiej wynosi przeciętnie od 15 do 30 USD (w nagłych i ciężkich przypadkach – do 200 USD); koszt jednej doby pobytu w szpitalu – od 15 USD w szpitalu państwowym (np. Szpital Wydziału Medycyny Uniwersytetu Indonezja Cipto Mangkusumo w Dżakarcie) do 250 USD w prywatnej klinice. Przeciętny koszt pobytu w szpitalu wynosi 150 USD dziennie, nie licząc opłat za usługi medyczne, badania laboratoryjne i lekarstwa.
 
Informacje dla kierowców.
 
Międzynarodowe prawo jazdy jest w Indonezji uznawane, jednak przy dłuższych poby­tach, ze względu na korzystniejsze ubezpieczenie miejscowe, władze zalecają wyrobienie indonezyjskiego prawa jazdy. Po indonezyjskich drogach mogą się poruszać samochody i moto­cykle jedynie z indonezyjską rejestracją – turyści wjeżdżający na teren tego kraju własnymi pojazdami są obowiązani wystąpić o zarejestrowanie pojazdu na czas pobytu na indonezyjskich numerach rejestracyjnych. Samochód można wypożyczyć w pry­watnych wypożyczalniach na dowolny okres; orientacyjna cena wynosi ok. 30–40 USD dziennie. Wszelkich płatności należy dokonywać w walucie miejscowej.
 
Podróżowanie po kraju.
 
Obowiązuje ruch lewostronny.  Szlaki komunikacyjne z wy­jątkiem autostrad są zatłoczone i niebezpieczne. Poza stołeczną Dżakartą należy unikać podróżowania samochodem w nocy. Zdecydowanie bezpieczniejsze jest korzystanie z samochodu z wy­najętym miejscowym kierowcą. Ruch na drogach jest chao­tyczny, czasami wręcz niebezpieczny (kierowcy nie przestrzegają zasad ruchu drogowego).
 
Bezpieczeństwo.
 
Zagrożenie przestępczością pospolitą w sto­licy kraju nie jest zbyt duże. Gorzej wygląda sytuacja na pro­wincji (kradzieże i rozboje). Należy pamiętać o szczególnej ostrożności przy poruszaniu się autobusami i autokarami.
 
Przy podróżowaniu do Papui Zachodniej nadal obowiązuje specjalne zezwolenie (surat jalan), które można uzyskać w kwaterze głównej policji w Dżakarcie lub regionalnych oddziałach policji w Biak lub Jayapurze (Papua Zachodnia). Uzyskanie zezwolenia może potrwać kilka dni. Po przybyciu do prowincji  należy zgłosić się na najbliższym posterunku policji. Przepisom tym nie podlegają dziennikarze, którzy uzyskali zezwolenie wydane przez MSZ Indonezji.  Po zamachu bombowym na Bali w 2002 r., w pobliżu hotelu Marriott w Dżakarcie w 2003 r. oraz kolejnym pod Ambasadą Australii w 2004 r. podjęto działania mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa turystów zagranicznych przebywających w Indonezji. Mimo to wciąż istnieje poważne zagrożenie terroryzmem, na co wskazuje drugi atak na wyspie Bali w 2005 r. W lipcu 2009 r. ponownie doszło do zamachów w Dżakarcie w pobliżu hotelu Marriott oraz Ritz-Carlton. Przebywając w Indonezji, należy zatem zachować na co dzień szczególną ostrożność, unikać dużych skupisk ludzkich.
 
ŚWIĘTA. W Indonezji obchodzone są święta islamskie, chrześci­jańskie, hinduistyczne i buddyjskie. Święto narodowe Indonezji, Dzień Niepodległości, obchodzone jest 17 sierpnia. W czasie świąt czynne są centra handlowe (z wyjątkiem pierwszego dnia świąt Idul Fitri, kiedy są czynne od południa).
 
Przydatne informacje.
 
Z uwagi na dominujący w Indonezji islam, oprócz takich wysp jak Bali, Sulawesi Północne (d. Celebes), Papua Zachodnia i Małe Wyspy Sundajskie, niewskazane jest noszenie skąpych ubrań w dużych skupiskach miejskich, a szczególnie podczas zwiedzania świątyń i miejsc kultu. Wchodząc do meczetów, należy pamiętać o zdejmowaniu butów, natomiast kobiety po­win­ny okryć głowy chustą. Na wyspie Bali podczas zwiedzania świątyń buddyjskich i hinduistycznych należy nałożyć sarong; udostępniany jest na miejscu, najczęściej bezpłatnie. Należy pamiętać, że w 2008 r. przyjęto ustawę anty-pornograficzną.
 
Wszystkie duże centra handlowe są czynne od godziny 10.00 do 22.00 (również w soboty i niedziele). Ceny w sklepach są stałe.
Korzystając z taksówek, należy zwrócić uwagę, czy taksówkarz włączył taksometr, i w żadnym razie nie godzić się na przejazd na podstawie tzw. umowy.
 
Na terenie całej Indonezji, a w szczególności na prowincji, nie należy spożywać posiłków w tanich restauracjach bądź małych przydrożnych straganach. Grozi to poważnymi konsek­wencja­mi zdrowotnymi. Bezpieczniejsze są na ogół większe restaura­cje o odpowiednim standardzie oraz restauracje hotelowe. Ceny usług hotelowych oraz restauracyjnych są znacznie niż­sze od polskich, a serwis jest na dobrym poziomie
 
Placówki dyplomatyczne
 
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Indonezji
Ambasador: Grzegorz Wiśniewski
Indonezja, Dżakarta, Jl. Rasuna Said Kav X Blok IV/3, 12950
Tel.: +62 21 2525938 Tel. dyżurny: +62 8557800231 Faks: +62 21 2525958
dzakarta.amb.sekretariat@msz.gov.pl
www.jakarta.polemb.net
 
Konsulat Honorowy Rzeczypospolitej Polskiej w Surabaya
konsul honorowy: Soedomo Mergonoto (język konsula indonezyjski, chiński, angielski)
Indonezja, Surabaya, Jl. Embong Ploso 12, 60271
Tel.: +62 315471560 Tel.: +62 31 5471517 Tel.: +62 315471540 Faks: +62 31 5450941
consul@surabayapolandconsulate.com
Konsulat Honorowy Rzeczypospolitej Polskiej w Bandungu
konsul honorowy: Maria Jolanta Pawłowska-Budiman (język konsula polski, angielski, indonezyjski)
Indonezja, Bandung, Jl. Bukit Pakar Utara No. 75, 40198
Tel.: +62 22 2500365 Tel. dyżurny: +62 811205266 Faks: +62 22 2507998
mariola@bdg.centrin.net.id mariolapawlowska@hotmail.com
 
Konsulat Honorowy Rzeczypospolitej Polskiej w Denpasar
dzakarta.amb.sekretariat@msz.gov.pl
Konsulat Honorowy Rzeczypospolitej Polskiej w Medanie
Konsul Honorowy: Dr. Jonner Napitupulu (język konsula indonezyjski, angielski)
Indonezja, Medan, Jl. Masdulhak No. 9A , 20152
Tel.: 00 62 61 457-10-67, 00 62 61 452-58-39 Faks: 00 62 61 735-01-02, 00 62 61 845-39-11

 

 

Powyższe informacje opierają się na stanie wiedzy z dnia publikacji i mogą ulec zmianie bez powiadomienia.

 
WRÓĆ

Udostępnij na:

UWAGA !!Ze względu na ograniczenia produktów MUGGA w wielu rejonach Polski, a jednocześnie ogromną ilość zapytań i zamówień przez klientów indywidualnych postanowiliśmy otworzyć oficjalny sklep on-line. Wszystkie oryginalne produkty z serii MUGGA dostępne są pod poniższym linkiem
ZOBACZ W SKLEPIE